Arkadaşlar inanın ne kadar üzgünüm kelimelere dökemiyorum. Dün gece ilk depremde sarsıntıya uyandığımdan beri gözümü kırpamadım. Dostlarımın kendileri, aileleri ya da yakınlarından sayılamayacak kadar fazlası enkaz altında kalmış veya evini kaybetmiş. Bir deprem bilimci olarak üzülerek söylüyorum ki yaşadığımız afet kayda aldığımız en büyük afet oldu/oluyor. Çok fazla şehrimiz belki yüzlerce köyümüz haritadan silindi. Bunun hiç bir izahı yok. Ulaşım yolları çok kısıtlandı. Yardımlar nasıl ve ne kadar yerine varabilecek hiç kestiremiyorum. Etkili olacak kar yağışı ve soğuk havayı düşündükçe gözlerim kararıyor. İnanılmaz bir panik halindeyim. İstanbul'u ve potansiyel depremimizi düşünmekten uzaklaşamıyorum. İlk defa kar yağışına bakmak bile istemiyorum. Bu bile korkutuyor.
Bizim akrabalardan 2 kişi ölmüş depremde cenazelerini kaldırıyorlarmış.
