Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktıgında, 3 yaşındaki oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettigini görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye götürmüş. Doktor, çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysada da elinden bir şey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında, bandajlı ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle, “Babacığım, kamyonuna zarar verdigim için çok üzgünüm.” demiş ve sonra babasına şu soruyu sormus: “Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?” Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş.
Çok sevdiğiniz birine karsı sabrınızı yitirdiginizi anladığınızda, önce biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz. İnsan hata yapar. Hepimiz hata yaparız. Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler, insanı sonsuza kadar rahatsız eder. Harekete geçmeden önce durun ve düşünün. Sabırlı olun. Anlayış gösterin.
Görüşünüzü sonuna kadar savunabilirsiniz. Ama kimse birbirini spor, siyaset, din, dil, ırk gibi ayrımlar yüzünden kıramaz. Kırmamalı.
Bu konuyu az önceki durum için açtım. Ama başlıkta da dediğim gibi 'her sinirlendiğinizde' bu yazıyı okuyun. İyi günler.
.