hocam verdiginiz bilgiler cok degerli.evet deprem aninda imkani varsa ust katlara cikmak cok onemli ama mesela 17 agustosta bunun imkani yoktu maalesef.birakin ust katlara kosmayi,evin icinde savrulduk ve hatta binamiz cokmeden yaralandik.en iyisi bence cenin pozisyonu alip,basimizi ellerimizle kapatmak..Allah korusun..cok kotu bir sey deprem.
Evet,haklısınız. Ben 17.Ağustos depreminde Çorlu'daydım. Üstelik eve o gün taşınmıştım.
Yorgunum, evi bilmiyoruz, deli sıcak, her şey üst üste. Tam bir rezillik diyeyim.
Hiç unutmuyorum, televizyonu kurdum, camı açtım, yerde oturuyoruz eşimle.
Yine hiç unutmuyorum televizyonda "gemideyiz" filmi oynuyordu
Bir anda bir ışık pencerelerde. İnanılmaz bir ses ama o sesi tarif etmem mümkün değil.
Sallantı başladı eşimle kalktık ama evi de bilmiyoruz, deliler gibi geziyoruz, bir ara sokak kapısı diye balkon kapıına saldırdım ama
dediğiniz gibi bir süre sonra evin içinde yürüyemez hale geldik. Duvara tutunup kaldık öylece.
"Bitsin artık Allahım" diye dua ediyorum ama gittikçe de daha fazla sallamaya başladı.
Ve sonra bitti her şey.
Dışardan otomatik silah sesleri geldi, bir de gümbürtü koptu.
sonra öğrendik ki Askeri Havaalanında ki nöbetçi çocuklar, zemin ve binaların ( Emlak konutları denen bölgede ki) hareketinden öyle korkmuşlar ki,
refleks olarak tetiklere basmışlar.
Gürültü de çöken bir bina imiş bizim mahallede. ( bir kooperatif binasıydı, Çorlu da tek çöken bina, şu an bile davası devam ediyordu)
Çok kötü anılar çok kötü. Annemler Gelibolu'da, telefonlar çöktü, ulaşamıyorum.Arabaya bindim hiç bir radyo açık değil, elektrikler yok.
Ben Ganos kırıldı diye düşündüm. O sıra da bir radyo çekmeye başladı. Avcılar yıkıldı diyordu spiker ağlayarak.
Bu sefer de İstanbul Adalar diye düşündüm..
Çok kötü anlardı çok.
Allah kimseye bir daha böyle acılar göstermesin.
